Pages

Wednesday, November 9, 2022

Cost of Building house in Nepal [2022 Updated]

Do you want to build your own house and need consultation on planning and budgeting? 

In this article, we will suggest the process and cost of building a house in Nepal.


Cost of Building house in Nepal
Building design

The first thing you need to do when considering building a house in Nepal is to determine your budget. This will give you a good idea of how much money you need to raise in order to finance your project. Once you have a budget set, you can start looking for land on which to build your house. It is important to find a piece of land that is large enough to accommodate your house, but not so large that it will be too expensive. 

Once you have found the perfect piece of land, the next step is to begin the construction process. This can be done by hiring a contractor or by doing it yourself. If you choose to do it yourself, you need to take care of all legal as well as technical aspects of the project which is suitable only if you have enough time, resources, and knowledge of all the processes and materials. 

However, if you hire a contractor, they will be able to handle all of the construction for you and ensure that everything is done correctly. The last step in building your house is to furnish it and make it your own. This includes adding personal touches such as paintings or photographs, as well as any other decorations that you want. Once your house is complete, you will be able to enjoy it for years to come.

The cost of building a house in Nepal can vary depending on the size and location of the house. The average price of building one stored house in Nepal is around Rs. 20 lakhs to 30 lakhs. The cost of land, materials, labor and other expenses can vary depending on the project.

The cost of materials and labor can also vary greatly, depending on the quality of materials used and the number of workers required. It is essential to consult with an experienced contractor before starting any construction project in order to get an accurate estimate of all the costs involved. 

Axonometric Construction provides you a free consultation, planning, and budgeting. They have an experienced team for building design, construction, and supervision.


Wednesday, November 19, 2014

दाई मेरो नि कार्ड छ

द्रिश्य १

       शन्खमुल-बानेश्वोरको उकालो काटेर माईक्रोबस भर्खर बबरमहलको सडक तर्फ कुद्दै छ । खलासी कराउछ " ल भाडा निकाल्नुस् त सबैले अघिल्लो सिटमा बसेको एकजना ले १० रुपैयांको नोठ खलासिको हातमा थम्याउदै- "कार्ड छ ।" खलासी- "कार्ड देखाउनुस् "त्यो मान्छेले आफ्नो पर्सबाट कार्ड देखाउछ । खलासी कार्ड हातमा लिन्छ, ओल्टाइपल्टाइ दुबइ साइड हेर्छ र 'ठीक छ' को शैलीमा फिर्ता दिन्छ । म त्यो मान्छेलाई उसले थाहा नपाउने गरी एक नजर लगाउछु । २ जनाको सिटमा Adjust गरेर निकै अप्थ्यारो गरी बसेकी कलेज ड्रेस वाला केटीको भाडा लिएपछी खलासी मेरो साइडमा बसेकी एउती महिलातर्फ हेर्दै "तपाईंको ?" उनी कार्ड र पैसा सँगसङै दिन्छिन, खलासी कार्ड नहेरी फिर्ता गर्छ । उमेरले लगभग ४० देखिने ति महिलातर्फ फर्किन्छु म । एसो गर्दा मेरा आँखा तिनका आँखासँग जुध्न पुग्छन । म तत्काल असजिलो महशुश गर्छु र ध्यान अन्यत्त्रै मोड्छु । खलासी म तिर हेर्छ । म २० रुपैयांको नोठ दिन्छु , उ मतिर हेरेर एक्कैछिन अडिन्छ, म बाट अरु केही कुर अपेक्ष्या गरेझैं । उ मलाई ५ रुपैयां फिर्ता दिन्छ र आफ्नो काम सुचारु गर्छ । मैले हिजोमात्र २ जना साथीहरुलाई नक्कली कार्ड बनाउनको लागि फोटो दिएको थिए । मनमनै सोचें- "२-४ दिनपछी खलासिको अपेक्ष्या पुरा गरिदिनेछु ।"

द्रिश्य २


जमलमा बस कुरेको एकै छिनमा टुप्लुक्क शेहेन्शाको माईक्रोबस आइपुग्यो । तर बस टनाटन मान्छेले भरिएको । भित्रका मान्छे प्रेसरले झ्यालबाट बहिर निस्कलानजस्तो ।। बसो कस्टसाथ उभिएका दया लाग्नेगरी , बस्नेहरुको पनि हालत उस्तै थियो । खलासी त ढोकाको झ्याल बाहिरै उसका दुई खुट्टा बाहेक । अफिस पुग्न ढिला भैसकेको थियो । मसँग बिकल्प थिएन । मैले रोक्नु भनी हातले ईशारा गरें । तर बस रोकिएन गूडेर अली पर पुग्यो । खलासिले अगाडि आउनु हातले ईशारा गर्दै करायो " लैन्चौर ठमेल गोङबु सामाखुशी शेहेन्शा " अनी फेरी "लैन्चौर ........... "
बस भित्र छिर्दै गर्दा अगाडिको सिटबाट एउटा परिचित हात मतिर लम्किन्छ , म हात मिलाउन खोज्छु तर बस गूडीरहेकोले असमर्थ हुन्छु ,उ मतिर हेरेर मुस्काउछ मात्र !! सबै प्यासेन्जरलाई भित्र ठेलेर खलासी माईक्रोबसको ढोका लगाउने जबर्जस्त प्रयास गर्छ । एसो गर्दा म सिटमा बसिराखेकी एकजना केटीको काखमै पुग्छु । उसको केशले मेरो अनुहारमा स्पर्श गर्छ जसबाट मन्द बास्ना आईराखेको थियो । उसले आफ्ना ठुल्ठुला गाजले आँखा एकैपटक ममाथी बर्षाई उफ् खाउली झै गरी ..म सानो स्वरमा "सरी" भन्छु र बल्लतल्ल उसबाट आफुलाई अलग गर्छु । मैले उसको अनुहारमा दोहोर्याएर हेर्ने साहास गर्न सकिन । लैन्चौर पुगेर २-३ जना मानिस झरेपछी एउटा सिटको छेउमा अलिकती स्पेस खाली हुन्छ, म मौकाको फाईदा उठाउदै हत्तपत्त बस्न पुग्छु र दङग पर्छु मसङै बस चड्नेहरु उभिरहदा आफु बस्न पाएकोमा ।
म अगाडिको साथीतर्फ हेर्छु अघी मिलाउन नपाएको हात तेर्साउछु । हामी दुबै  दह्रोसँग हात मिलाउछौ । सामाखुशीको साघुरो रोडमा पैदलयात्रीको भिड छिचोल्दै बस अगाडि बढ्दै छ । एकैछिन्मा कुन्नी के सम्झेछु ,म त्यो केटी बसेको सिटतिर आँखा लगाएं उ कतिबेला झरिसकिछ पत्तै पाएनछु । मसँग उसको कुनै चिज थिएन सम्झनालाई दुइटा बल्ड्याङ्रे आँखा र केशको सुगन्ध बाहेक!! "सामाखुशी झर्नेले भाडा दिनुस् त"  खलासी करायो म त्यती वास्ता गरिन । एकछिनपछी अगाडिबाट साथीले खलासिलाई पैसा दिदै भन्यो -"२ जनाको कार्ड छ ।" म केही बोलिन ।। उसले मतिर हेर्यो र कार्ड देखाउन ईशारा गर्‍यो । "म सँग कार्ड छैन ...."खलासीले उसको कार्ड Discount  र मेरो पुरा भाडा कटाएर बांकी पैसा उसलाई फिर्ता दियो ।    

द्रिश्य ३

चक्रपथ पारीक्रमा लेखिएको बस , साझं ६:३० बजेतिर सामाखुशीदेखी एरपोर्ट पुगुन्जेल मेरो छेउको एक सिट खाली थियो । प्रेम, राजनीति घर परिवार अनी आउदो महिनाको सुरुमा घरबेटिलाई बुझाउनुपर्ने भाडा इत्यादीका बारेमा मनमा अनेकथरी बिचारका ज्वारभाटाहरु चल्दै थिए । म एकोहोरिएर झ्यालबहिर झमक्क अध्यारो हुनुअघिका एरपोर्टसाइडका केही घरहरु, आ-आफ्नो गन्तब्यमा पुग्न हतार मान्छेको भिड र कतै कतै हल्का बादलका टुक्रा देखीने प्राय निलो आकाश एकैपटक नियाल्दै थिए । मन एकोरिहेको थियो ।
एक्कासी साइडबाट एउटा केटीको आवाज आयो : " तपाईं कहाँ झर्ने हो? " म अक्क न बक्क परें । केही क्ष्यणअघी सयौं कुरा भरिएको मेरो दिमाग एक्कासी खाली भयो । केही बोल्न ओठ चलाएं तर आवाज निस्केन । आफ्नो मुटुको धड्कन बढीरहेको महसुश गरें । म केही हड्बडाएको देखेर उसले आफ्नो प्रश्न फेरी दोहोर्याइ । बल्ल मैले "म बालकुमारी झर्ने"  भनेर जवाफ दिएं । लगत्तै " तपाईं कहाँ झर्ने नि ? " भनेर उसलाई नि सोध्नुपर्ने होकी भन्ने बिचार  गरें तर एकछिन अडिएं  । उसले तत्कालै भनी - " सुन्नुस् न , तपाईं पछाडिको सिटमा बस्नुस् न यहाँ म र मेरो साथी बस्छौं " त्यसबेला म भाबनाको आध्धा आध्धी उचाइबाट एकैपटक भुइंमा पछारिएको अनुभब गरें मैले । तर यो कुर केटीले थाहा नपाओस जस्तेरी मैले टाउको हल्लाएर हुन्छ भने । सिटबाट उठेर पछाडि हेरें, दुई सिट पछाडिबाट एउटा केटा केटी भएतिर अगाडि बढ्यो । म भने पछाडिको सिटमा थ्याच्च बसें । एसो वरीपरी मलाई हेरिरहेका यात्राुहरुलाई नजर दिएं अनी पुरानै पारीबेशमा फर्किने जबर्जस्त प्रयास गरें, मानौं अघी भर्खर केही भएकै छैन जस्तो गरी । थोत्रो गाडी बिस्तारै कुद्दै थियो। आफुलाई सम्हलिसकेपछी ति जोडी बसेको सिटतिर नजर लगाएं तर ति सिट त खाली थिए । त्यो जोडी बसबाट बाहिरिसकेको रहेछ।
फेरी मनमा अनेक तर्कनाहरु खेलाउदै थिए। एक्कैछिनमा के के सोचेछु के के म त बसमा यात्रा गरिरहेको छु भन्ने कुरा नै भुल्न पुगेछु। मेरो एकाग्रतालाई तोड्दै बसको अगाडिपट्टिबाट एउटा आवाज मेरो कानमा ठोक्कियो -" बालकुमारी झर्ने कोही छ ? "  हत्तपत्त ब्यागभित्र हात घुसारें र २० रुपैयांको नोठ निकाल्दै मनमनै हिसाबकिताब गर्न लागें (हुन त सामाखुशीदेखी बालकुमारीसम्मको २५ रुपैयं भाडा लाग्थ्यो) एक त १ घण्टाको दौरानमा को मान्छे कहांबाट चढेको हो भन्ने कुरा खलासीलाई सम्झन गाह्रो हुन्छक अझ त्यसमाथि झिमिक्क अध्यारो भईसकेको थियो । सोचें- एसरी दिनदिनै कम्तिमा ५ रुपैयां बचाउदै जाएन हो भएन नि ४ दिनपुग्दा त अर्को एक दिनको लागि भाडा उघ्रिन्छ नि ! हल्का मुस्काएं तर अरुले चाल नपाउने गरी।। सिटबाट उठेर बसको ढोकानेर पुगें । खलासिलाई २० रुपैयांको नोठ दिदै भने - "चक्रपथदेखी" हातले ढ्याप्प ढोकामा हान्दै खलासी करायो -"पुलवारी छ है " बसको गती बिस्तारै घट्यो अनी रोकियो । म फुत्त बसबाट झरें अनी बाटो क्रश गरेर सधैंझैं आफ्नो कोठातिर लागें । 



द्रिश्य ४ (अन्तिम द्रिश्य)


              शनिबारको दिन, अफिस जानु नपर्ने भएकोले कोठामा आनन्दसँग बसिराखेको थिएं । अरु सरकारी बिदाको दिन समेत अफिस छुट्टी नहुने भएकोले मेरा लागि शनिबार औधी प्यारो लाग्ने गर्थ्यो, जसको प्रतिक्ष्या म हप्ताभरी नै गरिरहन्थें । बिध्ध्यार्थी ID कार्ड नहुँदा गाडी भाडामा दोब्बर पैसा खर्च भाईराखेको टेन्सनले दिमागभरी डेरा जमाइरहेको थियो । नक्कली कार्ड बनाइदिन्छु भन्दै फोटो लिने साथीहरुबाट पनि काम बन्ने कुनै गुन्जायस देखिएन ।

भोलीपल्ट बिहानै अफिस जाने गाडीभाडा चेक गर्न पर्समा आँखा लगाएं । पर्सको एउटा कुनामा कलेजको पुरानो कार्ड फेला पर्‍यो । Date expire भईसकेको । मनमनै सोचें- "म मात्रै किन सोझो भईरहनु, यही कार्डमा Date थपेर चलाऊछु ।"  मनभरी खुशीयाली छायो अनी अलिकती पछुतो पनि । पहिल्यै यो Idea मेरो दिमागमा किन आएन होला !
१ बर्षको Date बढाएं र Roommate लाई भने -"भाइ Campus Chief बन्ने हो?" ल्यापटप को स्क्रीन बाट उसले दुइवटै बेरोजगार आँखाहरु मतिर पल्टायो मन नलाई नलाई !!
"भाइ यहाँ Signature गरुम त "
उसले कार्ड हातमा लिएर Signature गर्न तम्सियो । मैले सतर्क गराएं -"Signature Ditto हुनुपर्छ नि । " उसले खाली कागजमा एकपटक Practice गर्‍यो । मैले एस्सो नजर लगाएं र भने -"ल यत्तिको भये त काम चलिहाल्यो नि । " उसले मेरो ID कार्डमा Signature गर्‍यो र गर्बसाथ भन्यो -"ठ्याक्कै Campus Chief हो नि भाई हामी त " अनी मुसुक्क हांस्यो ।
ID कार्ड हातमा लिएं र खलासीको नजरले कार्ड चेक गरें । कार्ड नक्कली भन्नलाई कुनै प्रमाण थिएन । अरु कसैले गर्न नसकेको काम गरेझैं म असाध्यै खुशी भयें । अनी सोचें- अब त म पनि ढुक्कसँग खलासिलाई भन्नेछु - "दाई मेरो नि कार्ड छ । "